آسمان بودی و من بهت زده
از نگاهی که به این
برهوت دل من کردی و از ابر نگاهت
فوران کرد دلم
فوران از هیجانی که در این ثانیه هایی که ز آغاز جهان می گذرد
تا تو
این خاطر خالی ز پر از خاطره ام یاد نداشت
تو همانی که به هر جا بروی یک رنگی
اما
رنگ من مربوط است به کسینوس همان زاویه ای
که نگاه تو بر آفاق دلم می سازد
پیش از این
معنی زندگی و مرگ یکی بود در اندیشه خاک
و تو آموخته ای عشق به این سینه چاک
آسمانا!
مگذر از سر این خاک اسفناک
که بی تو، برهوتیست که بود
***
خاک این بار تفاوت دارد
معنی زندگی و عشق تو را می داند