حتما شما هم با خواندن عنوان این مطلب به یاد یک موضوع قدیمی انشا که از شما می پرسید"علم بهتر است یا ثروت" افتادید.
بله از قدیم الایام این سوال مطرح بوده و هر کس به فراخور حال خود آن را پاسخ داده است. امروز هم ما در شهرمان با سوالی مشابه روبرو هستیم که پاسخ به آن دشوار است چرا که در یک سمت پول و صنعت است و در سوی دیگر طبیعت بکر و خدادادی که البته آن هم می تواند با تدبیر پول ساز شود و متاسفانه در پاسخ به این سوال، مسولان محترم دور اندیشی نکرده اند و پاسخ را اشتباه یافته اند. زمانی همه و همه بر این اعتقاد بودند که در استان فارس با توجه به دشت های سرسبز و جنگل های زیبا نباید کارخانه ساخت و بهتر است در این استان در جهت ویژگی های گردشگری و کشاورزی آن سرمایه گذاری شود. اما اخیرا همه چیز تغییر کرده و از همه مهم تر کازرون زیبای ما هم قرار است صنعتی بشود. پتروشیمی می آید و با شعارهایی مثل ایجاد اشتغال و صنعتی شدن کازرون به خورد مردم داده می شود. انگار همه مسوولین اهمیت جنگل های بلوط منطقه کوهمره و دریاچه پریشان را برای محیط زیست کازرون از یاد برده اند. چندین هکتار جنگل بلوط برای ساخت دانشگاه در یک روستا قطع می شود و سپس همین تراژدی برای پتروشیمی نودان تکرار خواهد شد و پریشان کم رمق منبع تغذیه پتروشیمی کازرون می شود و گنداب های پتروشیمی را می بلعد که ...
آری به جای این که به فکر گسترش صنعت گردشگری در این ناحیه با استعداد باشند و از این طریق به اشتغال زایی فکر کنند به فکر نابودی محیط زیست هستند و زندگی هزاران انسان و پرنده و موجود زنده را به کام مرگ می کشند. بی شک محیط زیست کازرون در جنوب کشور ممتاز است و پریشان یک تالاب بین المللی حمایت شده که من و شما و هر ایرانی دوست دار کشورش باید نسبت به آن حساس باشیم. شما هم بدانید و به دیگران بگویید و حتی برای کسانی که به این برنامه اعتماد کرده اند و مدت هاست سهام کارخانه ای را که وضعیتی مبهم دارد خریداری کرده اند توضیح بدهید و آگاهشان کنید:
که بلوط بهتر از پتروشیمی است.
که علم از ثروت بهتر است.
که پریشان خودِ ثروت است.
کاش رییس سازمان گردشگری یا رییس سازمان حفاظت محیط زیست کازرونی بود نه وزیر نفت.
