یکی از سوالاتی که همواره ذهن مرا به خود مشغول کرده است این است که: چرا اختلاس در کشور اسلامی ما این قدر زیاد است؟ و در ذهن خود عواملی را برای آن یافته ام که آن ها را به نقد شما عزیزان می گذارم.

اختلاس در لغت به معنی برداشت به صورت مخفیانه از مالیست که نگهبان نداشته باشد و این با دزدی متفاوت است. اما چرا این پدیده در جامعه ما بسیار زیاد دیده می شود و در بین جناح های مختلف سیاسی طرفدار دارد؟

به نظر حقیر مهم ترین عوامل به وجود آمدن این وضعیت به قرار زیر است:

۱- عدم ثبات اقتصادی:

شاید مهم ترین عامل در این مساله عدم ثبات اقتصادیست به طوری که افراد به هیچ وجه نمی توانند آینده اقتصادی خود و فرزندان خود را محاسبه و در مورد آن برنامه ریزی نمایند.

قیمت روز افزون کالاها، مسکن و همچنین وجود فشارهای خارجی که همواره اقتصاد روز را تهدید می کند افراد ضعیف النفسی را که به هر دلیل در موقعیت های خاص قرار گرفته اند وادار به سوء استفاده از قدرت و موقعیت خود می نماید و شخص را به این ورطه می کشاند.

حال  آیا اگر افراد به آینده خود و فرزندانشان اطمینان داشته باشند و مثلا مانند کشورهای اسکاندیناوی از این که فرزندانشان در آینده شغل مناسب و مسکن و... را به راحتی به دست می آورند اطمینان داشته باشند لزومی به این کار احساس می کنند؟

صد البته مشکلات اقتصادی امروز خود عوامل بسیاری دارد که در این مقال نمی گنجد اما مسلما از مهم ترین عوامل اختلاص وضع آشفته اقتصادی و تامین نبودن افراد است که برای اثبات این موضوع به این کلام مولای متقیات علی (ع) در نهج البلاغه اشاره می نمایم که در نامه ۵۳ خطاب به فرزند بزرگوارشان می فرمایند و ایشان را در امور حکومتی راهنمایی می کنند: « سپس روزی فراوان به آنان [کارگزاران دولتی و البته همه مردمی که برای آبادانی کشور تلاش می کنند.] ارزانی دار، که با گرفتن حقوق کافی در اصلاح خود بیشتر می کوشند و با بی نیازی دست به اموال بیت المال نمی زنند و اتمام حجتی است بر  آنان، اگر فرمانت را نپذیرند یا در امانت خیانت کنند.» (نهج البلاغه ترجمه دشتی، ص۴۱۱ ، س ۳۲- ۳۰)

و این به آن معناست که باید با تامین کردن افراد از نظر اقتصادی زمینه بروز خطا را سلب نمود و به عبارت دقیق تر اتمام حجت کرد تا در صورت ارتکاب راه برای برخورد شدید هم باز باشد.

۲- عدم ثبات مدیریت و نبود شایسته سالاری:

مساله دیگر نبود ثبات مدیریتی و دور شدن از شایسته سالاری در ادارات و ارگان های مختلف است که باعث شده افرادی که در راس امور قرار می گیرند مدت کمی در پست خود باقی بمانند و با روی کار آمدن یک جریان سیاسی یا  تعویض رییس جمهور یا یک وزیر تمامی سیستم های اداری و مدیران و روسا تغییر می کنند و برخی با علم به کوتاهی مدت حضور خود در مناصبشان برای دوره های بیکاری خود نیز ذخیره می کنند و در پی به دست آوردن یک امنیت روانی برای خود دست به خطا می زنند.

۳- ضعف سیستم نظارتی:

دیگر عاملی که می تواند باعث بروز اختلاس شود ضعف نظارت دستگاه های مسوول در این زمینه است که فرار افراد را از تیغ محاکمه جامعه آسان می کند.

در این بین روزنامه ها و رسانه های مردمی می توانند نقش قابل توجهی را در این زمینه ایفا نمایند که متاسفانه با توجه به ضعف های فرهنگی و رسانه ای این امر نیز با مشکلاتی عدیده مواجه است و این فرصت را به خاطی می دهد که از نگاه مردم دور باشد و در محیطی امر به فعالیت خود ادامه دهد.

چنان که عرض شد این سه مورد مهم ترین عوامل ایجاد کننده این آسیب اجتماعی از دید حقر است و نظرات شما اساتید بزرگوار تکمیل کننده بحث خواهد بود.

به امید آن روز که بتوانیم با کمک هم بستری مناسب برای رشد و شکوفایی میهن عزیزمان بسازیم.

کالســـــــــــکه مرگ از افق می آمد             دنبال طعمــــــــــه امروز خویش بود

من در کشاکش اجســـام و زندگـی            او همچنان بدون توقف به پیش بود

فرصت نداشتم که بایستم برای مرگ          او لطف کرد و برای من ایستــــــــاد

تنها برای من که مبــــــادا فنا شوم             آن مهربان مقابل پای من ایستــاد

آن قدر نجیب بود که من با کمال میل          اوقات خوب خود به کناری گذاشتم

پا در رکاب مرگ نهـــادم به سادگی           چون غنچــه پا به بهاری گذاشتــــم

حالا به ذهنم آمده آن  روزگار خوش      روزی که در کلاس مدرسه ادرار کرده ام

یا آن که مـــــــــــادر چند قورباغه را          با سنگدلی خوش عزا دار کــــرده ام

من بارهــــــــا به مزارع گذشتـه ام           یا بر طلوع و غروبی شکوهمنـــــــــد

یا شاید از سر واقع چو بنگــــــــری           آن ها به من چو شهابی گذشته اند

                 حالا چو شبنمی شده ام سرد و بی رمق    از برگ زندگی به فرو دست می روم

                 چون نو عروس سپید پوش بخت نو        من با شراب مرگ چنین مست می روم

رفتیم تا رسیدیم به درگاه خانه ای           چیزی شبیــــــــه رحم بود  آن سـرا

گویی گلوی عرش همین قبر تنگ بود       گویی که رمز عبــــــــور بود بی صدا

                   آری گذشتم از آن راه سخت و تنگ      حالا عزا و جشن تولد عجین شده است

                 دیگر امید من به سوی جاودانگیست    چون لکه ای سیاه برایم زمین شده است

امیر خسرو شجاعی

۲۵/۱/۸۲

کازرون

عكس از آفتاب

اين جا ايران است

یکی از شعار های اصلی انقلاب اسلامی، شعار «نه شرقی نه غربی جمهوری اسلامی» بود و همواره خارج شدن از سلطه بیگانگان از آرمان های مردم انقلابی ایران بوده است. در این بین سیاست های استعماری آمریکا و شوروی سابق به عنوان دو ابرقدرت شرق و غرب همواره مورد انزجار مردم ظلم ستیز ایران بوده است. همچنین یکی از مهم ترین مسایل در حکومت جمهوری اسلامی - از بدو تاسیس-  مساله رژیم غاصب صهیونیستی بوده است به طوری که ایران اسلامی هرگز این کشور را به رسمیت نشناخته و همواره آن را کشوری جعلی و متجاوز می دانسته است و امروز هم در کلام آیات عظام و رهبر معظم انقلاب اسلامی این مساله مورد تاکید است. اما اخیرا سیاست هایی از سوی دولت و نهادهای دولتی دنبال شده است که هر چند از دید عموم پنهان است اما جامعه  انقلابی و فرهیختگان را نگران می کند.

از باج هایی که به روسیه وبه عناوین مختلف داده می شود تا شاید در مورد انرژی هسته ای از ما حمایت کند و گشایش دفتر حافظ منافع آمریکا در تهران ومذاکرات مستقیم با آمریکا که بگذریم ( که البته این ها خود از مصادیق فاصله گرفتن از شعار نه شرقی نه غربیست)از یک چیز نمی توان گذشت و آن هم به رسمیت شناختن اسرائیل توسط برخی نهادهای دولتیست.

از جمله ی این موارد به رسمیت شناختن این کشور جعلی در سایت اینترنتی بانک ملی (بخش کشور امارات متحده عربی)  است که در اقدامی شگفت‌انگیز و برخلاف مواضع قاطع جمهوری اسلامی ایران، اسرائیل را به رسمیت شناخته و ساکنان آن را به عضویت قبول می نماید !لینک خبر - سایت فردا

در این سایت در حالی نام اسرائیل ثبت شده که نامی از  "فلسطین اشغالی" دیده نمی شود!

همچنین پیش از این نیز هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران در سایت خود در قسمتی که شرایط سفر و دریافت روادید به کشورهای مختلف را به اطلاع کاربران خود می رساند، در قسمت آسیا و سپس خاورمیانه اجازه انتخاب کشور اسرائیل را به کاربران خود می دهد و در مورد روادید این کشور جعلی توضیحاتی ارائه می دهد و انواع ویزا اعم از سیاسی و عادی و ... را نیز بر می شمرد.
و در ادامه در بخشی از توضیحات «جذاب» خود (!) ذکر می کند که برای ورود به اسرائیل داشتن بليت دو طرفه يا ادامه مسير الزاميست!( سایت فردا- بهمن ۸۶)

به نکات فوق، اظهارات اسفندیار رحیم مشایی، معاون رییس جمهور و شخص رییس جمهور که گفته های ایشان را تایید کرد را نیز اضافه کنید که علی رغم نظر علمای بزرگ باز هم بر آن پافشاری کردند.

 هر چند  که رهبر معظم انقلاب با سخنان خود به این بحث پایان داد اما این مسائل همچنان وجود دارد و این تردید را به وجود می آورد که سیاست خارجه دولت بر خلاف مواضع قاطع نظام راهی جدید را در پیش گرفته است.

حال با این تفاسیر شما این مساله را چگونه ارزیابی می کنید آیا این سیاستیست برای کم کردن فشارهای بین المللی یا اصلا تمامی این موارد اتفاقیست؟ 

بحث در باره این مقوله بسیار حاشیه دار و طولانیست و مدت هاست جریانات فکری گوناگون به آن می پردازند. گروهی عامل همه بدبختی های بشر را دور شدن از سنت ها و رسوم گذشته می دانند و گروهی تمامی مشکلات را ناشی از عدم توجه به مدرنیته و ماندن در باتلاق سنت ها!

اما به راستی راه نجات چیست و چرا باید عقیده ها در این زمینه این قدر متفاوت باشد؟

در پاسخ به سوال فوق توجه به یک نکته ضروریست و آن این که تعصب و جانب داری کورکورانه از هر وضعیتی می تواند مشکل آفرین باشد. هیچ چیز مطلق نیست و همیشه کاستی هایی وجود دارد که باید با افکار و برنامه های جدید اصلاح شود. هم سنت و هم مدرنیسم نکات مثبت و منفی زیاد دارند و عدم توجه به آن ها و یک سو نگری باعث بازماندن قافله بشری از رسیدن به کمال خواهد شد. شاید بتوان مهم ترین برتری سنت را در حفظ اصول اخلاقی دید و از سوی دیگر در مدرنیسم، پاسخ به سوالات و نیازهای روز و همچنین خارج شدن از بن بست ها. بنابراین تکیه بر یکی به تنهایی نمی تواند راه گشا باشد. درست مثل این که نمی توان ادبیات سنتی و اشعار ماندگار شعرای قدیم را از ادبیات حذف کرد و یا این که تنها به آن ها بسنده کرد و از نوآوری و تلاش بازماند.

چند شب پیش، در دیدار مقام معظم رهبری با جمعی از اساتید دانشگاه، یکی از اساتید مدعو سخنان مبسوطی را در این زمینه و در حضور رهبر عظیم الشان انقلاب عنوان نمودند و با این که  سخنان ایشان از عمق دانش و مطالعاتشان در این باره حاکی بود ولی به عقیده من در یک جا اشتباه کردند و آن این که فرمودند:«احمدی نژاد آخرین تیر ترکش سنت گرایان است و باید پیروز شود!»

این کلمه ی "باید"ی که ایشان به کار بردند شاید علت بسیاری از حمایت های عجیب و غریب از ایشان باشد و بوی تعصبی را می دهد که می خواهد به هر ترتیب ثابت کند که سنت باید بر تجدد پیروز شود. در حالی که همان طور که عنوان شد، هر گونه تعصب ورزی و یک سو نگری می تواند خطرناک باشد.

توجه به سنت ها و برتری های رسوم گذشته بسیار شایسته است اما باید واقع بین بود و همراه با منافع، مضار را هم دید تا شاید با اصلاح آن ها نتیجه بهتری حاصل شود.

در دین نوین و پویای اسلام و خصوصا در مذهب شیعه، همیشه راه برای پاسخ گویی به نیازها و سوالات روز باز است و این به آن معنیست که نمی توان همیشه به سنت ها تکیه کرد. از سویی پایبندی به اصول و سنن دینی برای جلوگیری از خروج انسان به سمت تنوع طلبی ها و در نتیجه خروج از انسانیت و اخلاق نیز جایگاهی ویژه دارد و می توان نتیجه گرفت که توجه هم زمان به این دو مقوله می تواند باعث رشد و ترقی انسان امروز باشد. به عبارت دیگر سنت و تجدد می توانند به عنوان مکمل هم مورد استفاده قرار بگیرند و سعادت بشر را تضمین نمایند.

در عین حال انسان امروز با چالش های فراوانی که در پیش دارد همیشه بر دوراهی انتخاب است و گاه با انتخاب یک راه فرصت های دیگری را باید از دست بدهد و این از خصوصیات جسم مادی اوست. 

به امید ظهور حضرت حجت، امام زمان (ع) برای از بین بردن تمامی تاریکی ها و نواقص جامعه امروز بشری و روشن شدن چراغ راه ما انسان ها توسط حضرتش.

نمي دانيد چقدر دل تنگتان شده بودم

واقعا دلم مي خواست قفل را بشكنم و دوباره از طريق مطالب جديد با شما دوستان گرامي سخن بگويم اما باز هم صبر كردم تا شايد گوشي بشنود.

اما شما عزيزان آن قدر با پيام هايتان شرمنده ام كرديد كه ديگر توان مقاومت از من سلب شد.

مشكل پابرجاست و تا زماني كه مديريت ها و نظارت ها بر عهده ي انسان هايي كج فهم و يك سو بين باشد پابرجا خواهد ماند اما شما راست مي گوييد، پاك كردن صورت مساله فايده اي ندارد. عشق چون شمايي همه دردها را مي زدايد و همه كاستي ها را از ذهن خارج مي كند و اين را در اين مدت به خوبي احساس كردم. به قول شاعر:

عقل گوید شش جهت حد است و بیرون راه نیست

عشق گوید راه هست و رفته ام من بارها

پس با همين اوضاع ادامه مي دهم و پا به پاي شما عزيزان مي گويم و مي نويسم تا شايد رگ غيرتي بجنبد و دردي دوا شود.

باز هم خالصانه از شما دوستان گرامي كه در اين مدت مرا تنها نگذاشتيد سپاسگزارم و با تقديم بيت زير به شما عزيزان دوباره فعاليت خود را از سر مي گيرم: